Beyaz

Merhaba, ben Beyaz…

Bu mektubu sizlere neden yazdığımı anlamışsınızdır sanırım… Belki hiç tanışmadık, hiç çimlerde oturmadık birlikte, belki bir çoğunuz bana hiç dokunamadı bile ama bir şekilde göz göze geldik sizinle…

Ben Maskeli’nin en yakın arkadaşıyım, Maskeli ve Beyaz… Hiç ayrılmazdık biz, kampüse de birlikte gelmiştik zaten. Yıllarca bu kampüste diğer arkadaşlarımızla iyi geçinerek yaşadık. Sizlere çok yaklaşmadık ama siz bizi sevdiniz biz de sizi…

4 gün sonra Maskeli beni bırakıp gideli 1 ay olacak. Tek başıma kala kalmıştım o gittiğinden beri, başına ne geldi bilmiyordum ama sanırım şimdi öğrendim. Ben de bir gün bu topraklardan gidecektim ve şimdi, can arkadaşım Maskeli ile aynı kaderi paylaştım… Yanyana uyuyoruz şimdi.

Yıllarca omuz omuza verdik, birlikte büyüdük birlikte yaşlandık. Şimdi, ben de onun yanındayım. Şanslı da burada; Sezai, Çavuş, Kedikız, Katmer, Efe, Uysal… Hep birlikteyiz. Buralar daha güzel, üzülmeyin.

Bugün 4 Ekim, bizim günümüz. Bu gün hatrına sizden söz istiyorum, bizim için savaşmaktan vazgeçmeyin olur mu? Geride kalan tüm arkadaşlarım için sadece bunu isterim. Ben hiç sahipsiz hissetmedim kendimi, hep mutlu ve huzurluydum Beytepe’de ama oradaki arkadaşlarımız için mücadele bitmedi, onlar size emanet.

Hoşça kalın…

Beyaz Beytepeli