Eyşan

Merhaba, tanımayanlarınız için ben Eyşan Beytepeli. Bu sizlere son merhabam…

Belki birçoğunuz beni yuva aradığım ilanlarımdan biliyorsunuz, belki de içten gülümsemelerimi ve güzel kalbimi tanıdınız bazılarınız.

Bir gün Nizamiye’ye terk edildiğimde başladı hayatımın güzel kısmı, daha önceleri pek güzel bir yaşantım olmamıştı ama Beytepe’ye adım attığım an bana o kötü günleri unutturdunuz. Her anımda yanımda oldunuz.

Her günüm güldüğüm, suratlarını yaladığım, kendimi sevdirdiğim, kucaklarında uyuduğum insanlarla ve arkadaşlarımla geçti. Yemek saati geldiğinde ayak seslerini bekleyişlerimiz, gezme vaktimiz geldiğinde hep birlikte ormanlarda koştuğumuz günleri bıraktım size. Bir de fotoğraflarımı bıraktım; onlarca belki yüzlerce fotoğrafım hatıra kalsın… Tasmamı da saklayın.

Buralardan giden hiçbir arkadaşımı unutmadığınızı biliyorum, beni de unutmayacaksınız eminim.

Beş yıldır evim olan Beytepe Kampüsü’nde insan dostlarımla birlikte çok güzel zamanlar geçirdim, çok sevdim onları ve çok sevildim hep.

Dün sabah gözlerimi kapattım sonsuz uykuma, mide dönmesi yaşamışım meğer.

En başta HAYDOK’taki arkadaşlarıma, hekimlerime, sevenlerime, destekçilerime, hayatımı mutlu geçirmemde payı olan herkese, hayatıma bir şekilde dokunan tüm insan dostlarıma ve hayvan dostlarıma çok teşekkür ederim. Ben artık sizlerle olamayacağım, lütfen çok üzülmeyin sizleri öyle görsem ben de çok üzülürdüm. Beni hep kocaman sevgim ve gülümsememle hatırlayın.

Ben artık gittim, ama arkadaşlarım hâlâ sizlerle. Lütfen onlara iyi bakın, bütün arkadaşlarım size emanet.

Eyşan Beytepeli 🤍