Şanslı

Eh dostlar, vakit geldi çattı…

Dostlar diyorum ama lafın gelişi değil, bu mektubumu okuyan herkes benim dostumdu çünkü… Bazen hep yanı başımda bazen de uzaktan hiç tanımadan beni sevdiniz, bana dualar ettiniz, arkadaşım dostum oldunuz.

8 yıl… Koskoca 8 yıl yaşadım Beytepe’de, burada doğmadım ama mutlu olduğum yer yuvamdı ve artık birbirimizin gözlerinin içine bakamayacak olsak da, buralarda gülen fotoğraflarımı göremeyecek olsanız da beni unutmayacağınızı biliyorum. Çimlerde gözleriniz beni arayacak belki, belki her ‘Şanslı’ dendiğinde gözünüz dolacak, kalbinizde bir sızı olacak ama ben sonsuz ve huzurlu bir uykudayım artık…

Hayatta bazı şeyler peşinizi bırakmıyor maalesef. Ben bu kampüse ilk geldiğimde kanser hastasıydım ve sevgiyle, ilgiyle iyileşmiştim. Perişanlık ve ağrı sızı içinde geldim, bebeklerim varmış ama bilmiyorum onları nerede bıraktığımı. Tedaviler, güzel insanlar, güzel yemekler, bana benzeyen arkadaşlar… Buraya adımımı ilk attığım günden eser kalmamıştı. Bir ara çok yemekten masa gibi olmuştum hatta, dondurmayı da yasaklamıştı Haydok bana… ama işte bazen ne yaparsanız yapın hastalık yakanızı bırakmıyor… Adım Şanslı olmuştu sırf o yüzden ama buraya kadarmış.

Çok güzel günlerim oldu aranızda, o kadar sevildim ki… Haydok reklamlarında filan hep ben vardım, o kadar güzeldim ki marka yüzü olmuştum gibi bir şey…

Yazacak çok ama çok şeyim var ama ne fayda?.. Acılarım dinsin diye o kadar çok ilaç veriyorlar ki, çok uykum var. O kadar çok uykum var ve o kadar yorgunum ki… Haydokçular yanımdaydı ama, sevdiler beni konuştular filan ama pek cevap veremedim, halim yoktu. Yemek de yemedim artık son günlerde… Pes ettim. Aslında veda etmeye gelmişler.

8 yıl karış karış ezberledim Beytepe’yi; yuvamdı. Çok arkadaşım kaldı geride, hepsi harika çocuklar.

Size artık gölgesinde olmayacağım ağaçlar, üzerinde birlikte uzanamayacağımız çimler bıraktım. Sizi çok seven, yolunuzu gözleyen mutluluk kaynağı olduğunuz arkadaşlarımı bıraktım…

Unutmayın beni; gülen yüzümü, savaşçı ruhumu…