Zorba

Ben 2017’de bir Kasım günü kampüste bulundum. Gerçekten bir insan eli kadar küçük ve dünyadan bir habersizdim. Kucaktan kucağa geziyor, mutluluktan uçuyordum. O zamanlardan alışmış olacağım ki danalar kadar olduğumda bile kucakta oturmayı sevdim...

Bir ara yuva bulur gibi oldum ama olmadı, Haydok beni tekrar kanatları altına aldı. Sekiz yıl nasıl da geçivermiş...

Bu sekiz yılda o kadar ama o kadar çok sevildim ki; bütün arkadaşlarım gibi hep gözümün içine bakıldı, yüzümde ruj lekeleri mi görmediniz, kucaklarda bir bebek gibi oturduğumu mu, arabalardan inmediğimi mi... Şeytan tüyü var derler ya, işte öyleydim.

Ben çok iyi bir köpektim, hiçbir köpek arkadaşımın kötü olduğuna inanamam zaten ama bazıları daha sinirli olabiliyor işte, benim de artık sizlerin yanında olamama sebep olan da bu oldu ama canları sağ olsun hepsinin. Doğamız bu bizim, bazen yeniliyorsunuz doğanın dengesine...

Haydok da çok yoruldu biliyor musunuz? Her birimiz gittikçe hepsinin kalbinde bir yara açıldı, el kadarken bulup pamuklara sardıkları, insan üstü fedakârlıklarla yıllarca yaşattıkları biz çocukları tek tek gidiyoruz.

Karşılaştıkları tüm zorluklara, tüm engellemelere, tüm ölüm kokan nefeslere rağmen bizlerden hiçbir zaman vazgeçmeyeceklerini biliyorum.

Benim ömrüm sekiz yılımış ama bu sekiz yılı bu kampüste o kadar güzel yaşadım ki; hep çok iyi bir arkadaş oldum, iyi bir dinleyici oldum, delişmen de olsam yeri geldiğinde efendi efendi oturmasını da bildim. Dostluk benim için çok önemliydi, arkadaşlarımı korumak, kimseyi dışlamamak...

Bir Haydoklu benim için demiş ki: "Zorba hiçbir köpeğin konuşmadığı bir köpekle yakın arkadaş oldu, onu dışlamadı."