Cino

Merhaba. Ben Cino. Sizlere Mathilda’nın, kardeşimin yanından yazıyorum. Diken, Şanslı, Efe, Zorbik, Maskeli... Hepsinin selamı var.

Beytepe’yi çok özlemişler; sabahları sizlerle selamlaşmayı, mama saatlerini beklemeyi, çimlerde uyumayı, kütüphane merdivenlerini... Onlar hep oralarda takılırdı, beni ise daha çok Parlar taraflarında görebilirdiniz. Athenalarla takılırdım, sonra başka bölgelere geçtim. Onlar gittikten sonra... Son zamanlarda Beytepe’de o kadar çok şey değişti ki, artık hiç görüşemez olmuştuk sizinle.

Bu süreçte yaşlandım biraz, eklem ağrılarım başladı ve yavaş yavaş yürümek zor gelmeye başladı. Yemeğim için bile ayağa kalkmak istemiyordum. İlaçlar, takviyeler, Haydok’un beni elleriyle beslemesi filan hiçbir şey beni hızla yaklaştığım sondan uzaklaştırmıyordu. Bedenim yorgundu.

Son zamanlarımda benimle ilgilenen, bakımlarımı yapan Eren abime, Haydok’a, beni hep pamuklara sardıkları ve "minik ördeğimiz" diye çok ama çok sevdikleri için çok teşekkür ederim. 10 yıl boyunca, bebeklikten beri ailem oldukları için...

Bir de Deniz var. Ben onun için çok özeldim biliyorum. O da benim için öyle; kafama çiçekler takar fotoğraflarımı çekerdi. Saatlerce yanımda durur beni severdi, konuşurduk. Cino derdi başka bir şey demezdi.

Ben de köpek fobisini yenmesine yardım etmişim, buna vesile olmuşum. Ne mutlu bana ki bu sayede diğer arkadaşlarım da onun kadar mükemmel bir insanla tanışmış oldu. Hepsinin kalbine dokundu, hem Deniz hem de Haydok.

Biz buralarda doğup büyüdük, nefes aldık, ormanlar bizimdi, kuyruk sallayarak sizleri görmeyi beklediğimiz yerdi. "Buralarda" diyorum çünkü biz hâlâ buradayız.

Bizi hep andığınızı, birlikte olmasak da "Cino’yla şurada oturmuştuk, Patik’le burada selamlaşmıştık, Beyaz bana ilk kez şurada yaklaşmıştı" dediğinizi biliyorum.

Hepimiz tek tek gidiyoruz zamanı gelince ama sizlerin kalanlarla daha çok işi var, onların size çok ihtiyacı var. Onları sevin, çok ama çok sevin.